اي شهيد اي آنكه بر كرانه ازلي و
ابدي وجود بر نشستهاي، اي آنكه پيكر صد چاكت ديروز بر دستان حماسهسازان 9
دي استقبال شد؛
اي آنكه نداي حسين زمانت را لبيك گفتي و با آغوش باز
خون سرخت را به سبزي پرچم مولايت هبه كردي؛
اي آكه ما را در ظلمت و سياهي
شبزده خرداد و تير و مرداد و شهريور و مهر و آبان و آذر و دي و بهمن 88 و 14 خرداد 89 چراغ راه بودي؛
اي آنكه دل مارا هر از گاهي
صيقل ميدهي و جان تازهاي را بر پيكر بيروح اما متحرك جامعه ميدمي؛
اين بار نيز تو دستي برآر و ما
قبرستان نشينان عادات سخيف را از اين منجلاب ماديات و لجنهاي سبز و سبزهاي
لجني بيرون كش!
اين بار نيز تو در سياهي شب،
كور سوي اميد را فروزان باش و از ميان گرد و غبار و مه جهالت و حماقت مارا
رهنمون باش همانگونه كه ديروز دستت را بر آوردي ما را به سوي معراجت در
بهشت هرچند از نوع زميني آن كشاندي!
مارا تنها مگذار همانگونه كه
دستت را به سويمان دراز كردي و گفتي كه اي اهالي خاكنشين، حسينيان، صراط
را به ما نماياندند، دست مارا بگيريد تا به احسن صراط رهنمون شويد؛ و
آنانكه پيوستند، رستگار شدند و آنانكه بر حماقت ابوجهلگونه خود اصرار
داشتند؛ اولئك لهم في جهنم داخرين!
اي شهيد
اي آنكه وجود مارا سراسر غبطه
به توست!
بر روي تابوتت نوشتم: اي لبيك
گوي قدقامت صد موج، قامت راست كن و ما را شفاعتي، ما را عنايتي...
...
در شهر ما انگار هيچكس زندگي
نميكند!
بحر بحر ميت است و كوير كويرِ
لم يزرع!
اما هرگاه تو ميآيي، اين بحر
ميت چونان پر تلاطم ميشود كه گويي اقيانوسيست الهي!
اما...
ديروز هم كه تو آمدي...
روي تابلوش با فونت 20 زده بود
ايستگاه صلواتي و با فونت 1000 زده بود سازمان شهرداري شهر اموات!
غافل از اينكه آن تار و پودها،
تار و پود ارزشها و انقلاب و اسلام است كه از جاي ديگر ميكنند!!!
اي شهيد...
اينجا كه دير بازي پيش، روي
همچو ماهت ديوارهاي شهر را روشنايي ميبخشيد، حالا پنجره و درخت و خورشيد
ميكشند كه جز خاموشي فكرها، براي ذهنها ندارد.
اي شهيد...
روزي عكس تو را بر ديوار ميدان
امام كه اور ا سيد خطاب كردي ميديدم و تمروز گمگشتگان طريق حقيقت به خيال
خود به جاي تو پنجره كشيدهاند تا با دهكده جهاني مكلوهان"دالٌي" كنند!
اي شهيد...
روزي عكس تو را با پرچم ايران
بر بزرگراه شهيد تندگويان ميديدم و امروز سروهاي قد خميده جاي تو را بر
ديوارهاي شهر اموات گرفته است و دم از بازدم كسي بر نميآيد!!!
بسم رب المهدی